A A A

Porady » Hodowcy rożnych ras zaczęli się łączyć aby wzajemnie się

Gdyby np. szkocki terier znalazł zastosowanie w praktyce łowieckiej, to liczba wpisów szczeniąt do ksiąg nie ograniczałaby się do paru miotów, ponieważ jeszcze przed kilkudziesięciu laty rasa ta była rozpowszechniona i niejedna kobieta uważała posiadanie tego psa za cel swych dążeń.
Tylko ten wystawca może osiągnąć sukcesy, który przez cały czas trwania wystawy całkowicie i wyłącznie zajmuje się swym psem.
Systematyka ras opiera się z jednej strony — na pokrewieństwie poszczególnych ras, a z drugiej — na użyteczności i przydatności yorkshire terrier do określonych celów.
Poszczególne partie ciała, zaznaczone na rysunku 22, powinny być przygotowane w podany poniżej sposób.
Strzyże się ją krótko maszynką; najpierw przy uszach, następnie na rozdziałku, skroniach i podgardlu. Włosy na skraju uszu przycina się nożyczkami.
Jeśli pies ma uzyskać sukces na wystawie, powinien być w kondycji wystawowej, to znaczy że powiniem być zdrów i yorkshire terrier mieć dobrze rozwinięte mięśnie.
Pięta koścista, nisko osadzona, o wyraźnym wiązaniu stawu, ukątowanie tępe. Śródstopie silne, krótkie, pionowe.
Cały ogon trzeba starannie, lecz ostrożnie wyskubać (od spodu więcej, z boków i od góry mniej), tak aby od nasady do końca miał jednakową grubość.
Dawniej zaliczano do nich także psy myśliwskie, które zdały egzamin użytkowy, później jednak nazwa ta utrwaliła się tylko dla psów wymienionych na wstępie.
Hodowcy różnych ras zaczęli się łączyć, aby wzajemnie się wspomagać w hodowli i aby te hodowle popierać.