Informacje » Strzyże się ją nożyczkami przez grzebień. Zaczyna się od ko
Profil twarzy prosty, w górnej części nieco wysklepiony, czoło zdecydowanie szerokie opadające ku tyłowi. Łuki nadoczne mierne, opadające na boki.
Nie znaczy to jednak, że rasy nie rozwijają się. Przeciwnie, z biegiem czasu, większość ras znanych od dziesięcioleci, uległa znacznemu rozwojowi.
W tym okresie można włos wyskubywać bez większych trudności nie sprawiając zwierzęciu bólu. Wyskubywanie włosa niewyrośniętego, niedojrzałego jest uciążliwe.
Samych końców nie strzyże się, lecz pozostawia się długie frędzle. Odcinają się one wyraźnie od powierzchni 3 i tworzą trójkąt legowiska prostokątny.
Łapa zwarta, owłosiona między palcami. Palce silne i wygięte. Opuszki mięsiste, silne i szare.
Ogon i okolicę odbytu strzyże się maszynką na tydzień przed wystawą, przy czym nożyczkami przez grzebień wystrzyga się łagodne przejście do sąsiedniej powierzchni.
Ogon strzyże się maszynką tylko na około 1/3 długości od nasady, a pozostałe 2/3 pozostawia się nie strzyżone, formując nożyczkami okrągły yorki lub cylindryczny pompon.
Obejmuje ona żuchwę, twarz i podgardle. Od powierzchni 1 i 2 ogranicza ją linia łącząca kąt pyska, zewnętrzny kącik oka, przedni i tylny łuk ucha i podgardle.
Przy ocenie psa należy uwzględnić jego wielkość. Grzbiet nosa przebiega prawie w linii prostej, pysk nie może być płaski, słaby lub spiczasty.
Strzyże się ją nożyczkami przez grzebień. Zaczyna się od końca ogona i kontynuuje pod włos aż do głowy. Grzebieniem należy uchwycić kosmyk włosów, który obcina się tuż nad grzebieniem, i w ten sposób postępuje się małymi partiami. Cięcia powinny być równomierne, tak aby nie powstawały „schodki". Wystrzyga się krótko maszynką.
Nie znaczy to jednak, że rasy nie rozwijają się. Przeciwnie, z biegiem czasu, większość ras znanych od dziesięcioleci, uległa znacznemu rozwojowi.
W tym okresie można włos wyskubywać bez większych trudności nie sprawiając zwierzęciu bólu. Wyskubywanie włosa niewyrośniętego, niedojrzałego jest uciążliwe.
Samych końców nie strzyże się, lecz pozostawia się długie frędzle. Odcinają się one wyraźnie od powierzchni 3 i tworzą trójkąt legowiska prostokątny.
Łapa zwarta, owłosiona między palcami. Palce silne i wygięte. Opuszki mięsiste, silne i szare.
Ogon i okolicę odbytu strzyże się maszynką na tydzień przed wystawą, przy czym nożyczkami przez grzebień wystrzyga się łagodne przejście do sąsiedniej powierzchni.
Ogon strzyże się maszynką tylko na około 1/3 długości od nasady, a pozostałe 2/3 pozostawia się nie strzyżone, formując nożyczkami okrągły yorki lub cylindryczny pompon.
Obejmuje ona żuchwę, twarz i podgardle. Od powierzchni 1 i 2 ogranicza ją linia łącząca kąt pyska, zewnętrzny kącik oka, przedni i tylny łuk ucha i podgardle.
Przy ocenie psa należy uwzględnić jego wielkość. Grzbiet nosa przebiega prawie w linii prostej, pysk nie może być płaski, słaby lub spiczasty.
Strzyże się ją nożyczkami przez grzebień. Zaczyna się od końca ogona i kontynuuje pod włos aż do głowy. Grzebieniem należy uchwycić kosmyk włosów, który obcina się tuż nad grzebieniem, i w ten sposób postępuje się małymi partiami. Cięcia powinny być równomierne, tak aby nie powstawały „schodki". Wystrzyga się krótko maszynką.