ArtykuÅ‚y » Uszy. MaÅ‚e u nasady dość szerokie osadzone blisko Å›rodka g
Wrażenie ogólne. Niezwykła uroda, połączona z inteligencją i wdziękiem. Budowa harmonijna, godny sposób bycia. Ruchy płynne i pełne wdzięku.
Ogon przeskubuje się gruntownie około 14 dni przed wystawą, nadając mu taki kształt, aby był owłosiony i stożkowaty.
Wyrazy te są więc tylko oznaczeniem ras pasterskich, bez znaczenia dla specjalizacji tych ras. Psem pasterskim może stać się każdy pies wykazujący instynkt strzeżenia trzody.
Pies pasterski słowacki (czuwacz) jest obecnie najmłodszą rasą narodową. Wzorzec jego zgłoszony został do rejestracji dopiero w 1964 r., yorki a uznany na walnym zebraniu delegatów FCI w Pradze w 1965 r.
Powinien mieć raczej słaby instynkt łowiecki, aby napotykana przy pasaniu zwierzyna albo jej ślady nie odciągały go od stada. Psy pasterskie spotyka się przede wszystkim w krajach posiadających pastwiska stepowe i łąki górskie.
Różne kierunki w hodowli psów spowodowały, że poszczególne rasy różnią się nie tylko yorki maścią, szatą i budową, lecz także wielkością lub masą.
Fryzura klasyczna była przez długi czas uważana za jedynie właściwą, odpowiadającą wzorcowi. Nazywa się ją również „na lwa".
Dawniej zaliczano do nich także psy myśliwskie, które zdały egzamin użytkowy, później jednak nazwa ta utrwaliła się tylko dla psów wymienionych na wstępie.
Tonacja maści może być różna. Spotyka się okazy jasne — do srebrzystych albo też odwrotnie — niebieskoszare.
Uszy. Małe, u nasady dość szerokie, osadzone blisko środka głowy. W spokoju złożone do tyłu, w afekcie końce wychylone do przodu. Uzębienie.
Ogon przeskubuje się gruntownie około 14 dni przed wystawą, nadając mu taki kształt, aby był owłosiony i stożkowaty.
Wyrazy te są więc tylko oznaczeniem ras pasterskich, bez znaczenia dla specjalizacji tych ras. Psem pasterskim może stać się każdy pies wykazujący instynkt strzeżenia trzody.
Pies pasterski słowacki (czuwacz) jest obecnie najmłodszą rasą narodową. Wzorzec jego zgłoszony został do rejestracji dopiero w 1964 r., yorki a uznany na walnym zebraniu delegatów FCI w Pradze w 1965 r.
Powinien mieć raczej słaby instynkt łowiecki, aby napotykana przy pasaniu zwierzyna albo jej ślady nie odciągały go od stada. Psy pasterskie spotyka się przede wszystkim w krajach posiadających pastwiska stepowe i łąki górskie.
Różne kierunki w hodowli psów spowodowały, że poszczególne rasy różnią się nie tylko yorki maścią, szatą i budową, lecz także wielkością lub masą.
Fryzura klasyczna była przez długi czas uważana za jedynie właściwą, odpowiadającą wzorcowi. Nazywa się ją również „na lwa".
Dawniej zaliczano do nich także psy myśliwskie, które zdały egzamin użytkowy, później jednak nazwa ta utrwaliła się tylko dla psów wymienionych na wstępie.
Tonacja maści może być różna. Spotyka się okazy jasne — do srebrzystych albo też odwrotnie — niebieskoszare.
Uszy. Małe, u nasady dość szerokie, osadzone blisko środka głowy. W spokoju złożone do tyłu, w afekcie końce wychylone do przodu. Uzębienie.